Veerkracht

March 16, 2020

 

 

 

Op dit moment leven we in een bijzondere tijd. Bijzonder is denk ik het goede woord. Ik las ooit Brene Brown haar boek, “de kracht van kwetsbaarheid, waar ze “inzinking” verving (doorstreepte) door het woord “spiritueel ontwaken”, wat me deed grinniken – ondanks het feit dat ik wel wist dat het waar was.
Ook op dit moment hebben we als land en volk een inzinking, en nog niet zo’n kleine ook. Het is niet mis dat we ons zorgen moeten maken over onze ouderen, onze ouders, onze grootouders maar ook andere naasten met bijvoorbeeld een kwetsbaar gestel. Ook maken we ons misschien bezorgd om onszelf of om anderen die wachten op cruciale operaties of andere ingrepen die niet lang kunnen wachten. We maken ons zorgen over hoe lang dit nog zal duren en sommige mensen valt het de thuisisolatie zeer zwaar.
Anderzijds zien we mensen opstaan die helpen, die boodschappen doen voor de buren, die online lessen aanbieden, die willen bellen of honden uitlaten, die massaal willen applaudisseren voor ons zorgpersoneel en nog veel meer. We zien ook mensen waarbij het slechtste naar boven komt, die alle schappen voor zichzelf lijken te willen houden in de supermarkt, waarbij mensen langs de duren gaan met valse formulieren of valse e-mails sturen om anderen op te lichten zodat zijzelf er een slaatje uit kunnen slaan.

Hoe kunnen we omgaan met deze situatie op een constructieve manier en hoe houden we ons hoofd koel? Het zijn vragen die we ons allemaal stellen denk ik. Wat gaat er gebeuren? Wat kan ik en moet ik doen? Word ik niet ziek? Wat als mijn moeder ziek wordt? Wat als er iemand overlijd? Kan ik dan nog naar de begrafenis toe?
Het zijn belangrijke vragen die serieus genomen moeten worden, waarbij we menselijk moeten blijven en naar elkaar moeten luisteren in plaats van grapjes maken. Mensen hebben soms de neiging de ander als “bangerik” af te schilderen, als “gepanikeerde” of als “druktemaker”. Besef je dat dit niet een fijne manier is om mensen met angst toe te spreken, en dat dit zelfs op een dieper niveau betekent dat jij eigenlijk zegt dat jij beter bent dan de ander, omdat jij niet bang bent. Hoevaak ik niet voel dat wanneer men de ander als angsthaas afschildert, er eigenlijk bedoelt wordt dat angstige mensen zwakke mensen zijn. En jij sterk. Ik weet dat we dit vaak onbewust doen, we ons vaak onbewust boven de ander plaatsen. Het is een typisch ego-ding, maar juist zo ontwrichtend in een tijd zoals deze, waarin we niet uit elkaar moeten drijven maar éénheid moeten vormen.

Een tijd als dit vergt veerkracht van ons, flexibiliteit en vertrouwen. Het is eigenlijk hetzelfde als op het individueel niveau omgaan met tegenslag. Dirk de Wachter is een Vlaams psychiater die het prachtig kan omschrijven: “aanvaard dat het leven niet altijd fantastisch kan zijn”. Op dit moment moeten velen van ons geforceerd binnenblijven, in thuisisolatie, kunnen we niet meer naar de kroeg of de cinema, niet meer uitgaan en vooral niet teveel meer doen. Bijna een soort oorlogssituatie. Onze voorouders moesten ook in lockdown, binnenblijven bij bombardement en soms schuilen in een kelder voor de vijand, soms voor hele lange tijd.
Wij kennen dit gelukkig allemaal niet meer, maar toch lijkt het erop dat we het leven te vanzelfsprekend zijn gaan vinden, evenals welvaart en geluk. De wereld ligt aan onze voeten terwijl we het niet beseffen…Het geluk is subjectief, net als veiligheid. Deze situatie vraagt ons om een “paradigm-shift” van “denken in meer-meer-meer” (schaarste) naar “tevredenheid met wat we al hebben”, anders komen we deze tijd niet door.
We komen terecht in onze huiskamer, onze wereld wordt kleiner en terwijl we in relatieve isolatie zitten, worden we teruggeworpen op het alledaagse. Er wordt van ons de veerkracht verwacht, de flexibiliteit, dat we van deze alledaagse zaken iets moeten maken omdat de rest even niet meer kan. Dat we weer leren simpele dingen te waarderen, want de rest is even uitgesloten. We worden teruggeworpen op onszelf, of op ons gezin, dicht bij elkaar in een huis. We moeten binnenblijven voor een bombardement aan virus in dit geval.
Het leven is nu niet meer zo fantastisch te maken, want we kunnen niet pronken met verre reizen, met hawaaiaanse yoga retraites, met de nieuwste shopping-goodies, promotie maken op het werk, die fantastische lezing te geven of die seminar, naar de nieuwste films gaan of de koffieshop. Het leven is wat meer simplistisch nu die zaken niet meer kunnen. Wat minder fantastisch misschien? Het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk. Tegenslag doet ons weer bewustmaken van de essentie, van de kern van het leven. Pijn en verdriet en angst laat ons ontwaken uit de illusies van imago, status en onkwetsbaarheid.
Wat Dirk de Wachter bedoelde was dat het gewone leven ook heel fijn kan zijn, en dat het niet allemaal zo bombastisch fantastisch hoeft te zijn om gelukkig te zijn.  Deze situatie leent zich ervoor om weer het kleine te waarderen, elkaar te waarderen.
Wat een belevenis moet het zijn straks! Als we elkaar de hand weer kunnen schudden! Elkaar weer vast mogen pakken! Wat kunnen we deze situatie benutten als grote oefening in aandachtig leven, oefening in minimalisme, dankbaarheid en sociale betrokkenheid.

 



Oefening

Deze situatie kan het beste in ons naar boven halen of het slechtste. Je hebt echter wél een keuze hierin.
Neem even diep adem en leg je handen op je hart.
Voel je angst?
Laat het er zijn, want het mag en het is logisch dat je bezorgd bent.
Wees lief voor jezelf en zacht voor jouw angst.

Leg dan je handen op jouw onderbuik en voel dat je naast angstig ook krachtig bent.
We kunnen angstig en krachtig zijn tegelijk!
Door het omarmen van de angst en erbij te blijven, kunnen we de diepe kracht oproepen die in de buik huist, in de donkerte van de onderwereld die voeding geeft aan het bewuste leven, aan de bovenwereld.
Voel de diepte van jouw kracht, de kracht die komt uit dat wat we met elkaar delen: de levensbron, de bron van Ziel, die zich – door jouw unieke persoonlijke zijn – tot uiting brengt in de wereld. Je bent zo enorm krachtig en soms vergeet je dat.
Vertrouw op jouw kracht om angsten en onzekerheden het hoofd te kunnen bieden.
Voel je handen op je buik, vertrouw op de veilige en diepe kracht die je in je hebt om ieder moment zo te nemen zoals het is en weet dat je ieder moment in alle rust, die daar in jouw diepte huist – dit huidige moment het hoofd zal kunnen bieden.
Meer dan ooit ervaren we nu de fysieke gevolgen van dat we allen verbonden zijn en wordt er van ons gevraagd dat we hier bewust mee om gaan.
Besef je dat je verbonden bent met anderen, fysiek maar ook op zielsniveau.
Samen bouwen we het Levensweb.
Onze daden zijn als een rimpel in een stil meer en hebben effect ( op dit moment fysiek op meer dan 2 a 3 mensen ) en dus ook onze geestesgesteldheid heeft effect op anderen.
Wees als een berg; sterk, standvastig, kwetsbaar maar krachtig, gevoelig maar verstandig.
Niet alleen voor jezelf is het belangrijk gebalanceerd te blijven, maar dus ook voor hen om je heen. Laten we zo de keten uitbreiden zodat we elkaar op meer dan enkel fysieke manieren kunnen helpen, maar de gecentreerdheid van onze kalme kracht uitbreiden naar hen die het nodig hebben.

Leg dan je handen weer op je hart. Voel je verbondenheid met anderen om je heen, in Nederland, België, Duitsland, Italië, Europa, de Wereld. Weet dat, hoewel de oorzaak verschillend zal zijn, ook onze voorouders angstig waren en bezorgde gevoelens kenden net zoals jij deze nu ervaart.
Verbind je met jouw voorouders, we zijn niet alleen in onze gevoelens van angst, verdriet, wanhoop, vreugde, pijn, kalmte of boosheid. Ieder mens kent deze gevoelens. Onze menselijkheid verbind ons met elkaar. We zijn niet alleen.

Blijf met de handen op het hart nu even zitten. Zoek de rust in jezelf, neem er de tijd voor.
Vanuit deze rust, wan